بزرگداشت

۲۵ اردیبهشت روز بزرگداشت حکیم فردوسی

ferdowsi - ۲۵ اردیبهشت روز بزرگداشت حكيم فردوسی

۲۵ اردیبهشت روز بزرگداشت حکیم فردوسی

ferdowsi2 - ۲۵ اردیبهشت روز بزرگداشت حكيم فردوسی

۲۵ اردیبهشت‌ماه روز بزرگداشت حکیم فردوسی  بزرگ‏ترین حماسه‌سرای ایران و یکی از حماسه‌سرایان بزرگ جهان است.

بزرگداشت فردوسی«ابوالقاسم حسن پور علی طوسی» معروف به فردوسی متولد سال ۳۱۹ شمسی در در روستای باژ از توابع طبران طوس خراسان، سخن‌سرای ایرانی و سراینده‌ی شاهنامه حماسه‌ی ملی ایران است.

شهرت جهانی فردوسی، به خاطر کتاب شاهنامه است که وی سرودن آن را از دوران جوانی آغاز کرد. به گفته‌ی فردوسی، سرودن شاهنامه، سی سال طول کشید. این اثر جاویدان فردوسی که در شمار بهترین آثار حماسی عالم است، در حدود پنجاه هزار بیت دارد و تاکنون به زبان‌‏های مختلف دنیا ترجمه شده است.

شاهنامه فردوسی بر اثر نفوذ شدیدی که در میان طبقات مختلف ایرانیان یافت، در همه‌ی ادوار تاریخی بعد از قرن پنجم هجری مورد توجه بود چنان‌که همه‌ی شاعران حماسه‌گوی ایرانی تا عهد اخیر تحت تاثیر آن بوده و از آن پیروی کرده‌‏اند.

فردوسی در شاهنامه از دودمان‌های پادشاهی پیشدادیان و کیانیان و اشکانیان و ساسانیان نام برده‌ است. سروده‌های دیگری نیز به فردوسی نسبت داده شده‌ است که بیشتر بی‌پایه دانسته‌اند. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها مثنوی یوسف و زلیخا و گرشاسپ‌نامه و هجونامه‌ای در نکوهش سلطان محمود است.

سروده‌های فردوسی نه تنها در ایران، بلکه در بسیاری از کشورهای دیگر مورد پژوهش و بررسی و در دانشگاه‌های شناخته‌شده‌ی دنیا مانند دانشگاه کمبریج انگلستان و دیگر دانشگاه‌های اروپایی و آمریکایی مورد مطالعه قرار گرفته‌ است و تازه‌ترین پژوهش‌ها درباره‌ی شاهنامه در مرکز مطالعات خاورمیانه و اسلامی دانشگاه کمبریج منتشر شده‌ است. در میانه‌ی نوروز ۱۳۸۵ برگردان تازه‌ای از شاهنامه به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر شد. «دیک دیویس» پدیدآورنده‌ی این نسخه جدید که پروفسور زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اوهایوی آمریکا و عضو انجمن سلطنتی ادبیات است با ارائه‌ی این برگردان نوین، نوروز ایرانی را جشن گرفت.

فردوسی در بیان افکار و نقل معانی و رعایت سادگی زبان، صراحت و روشنی سخن، انسجام، استحکام و متانت کلام در درجه‌‏ای از قدرت است که کلامش همواره در میان استادان، نمونه‌ی اعلای فصاحت و بلاغت شمرده شده و به منزله‌ی سخن سهل و ممتنع تلقی شده است.

فردوسی سخن‌سرایی وطن‌پرست و در میهن‌خواهی استوار بود. این باور پایدار او از جای جای شاهنامه و به ویژه از شور فردوسی در ستایش ایران و نژاد ایرانی به خوبی آشکار است. او از تاریخ نیاکان خود و داستان‌ها و افسانه‌ی شاهان و تاریخ ایران آگاهی و یا به دانستن آن‌ها شوق و دلبستگی فراوان داشت. و به همین سبب است که به این کار بزرگ دست زد و تا هنگامی که گرفتار فقر و تهیدستی نگشت، یعنی مال و ثروت نیاکانی را بر سر کار شاهنامه نگذاشت، به دربار شاهان و جایزه‌های ایشان چشم نداشت. فردوسی در سرودن شاهنامه، گذشته از انگیزه‌ی وطن‌خواهی و باورهای میهنی، کمابیش پشتیبانانی داشته‌ است. او خود از چند تن یاد کرده‌ است که ایشان به گونه‌ای در برانگیختن او کوشیده‌اند. یکی از آنان که بیش از همه مورد ستایش اوست، کسی‌ است از بزرگان و فرمانروایان آن روزگار که فردوسی ویژگی‌هایش را برمی‌شمارد، اما آشکارا نام او را نمی‌گوید.

به نظر فروغی از ویژگی‌های فردوسی پاکی زبان و عفت اوست. در تمام شاهنامه یک واژه و یا یک عبارت مستهجن دیده نمی‌شود و پیداست که فردوسی بر خلاف بسیاری از شاعران، از آلوده کردن خود به هزل و زشتی‌ها کناره‌گیری داشته‌ است و هر جا که به فراخور داستان‌سرایی مطلب شرم‌آمیزی می‌بایست نقل کند بهترین و نازک‌ترین عبارت‌ها را برای آن یافته است. عفت‌خواهی فردوسی به اندازه‌ای‌ است که در داستان‌هایی هم که به فراخور طبیعت بشری بی‌اختیار رخ می‌دهد، نمی‌پسندد که پهلوانان او گرفتار نفس شده و از حدود مشروع فراتر رفته باشند.

هیچ‌کس به اندازه‌ی فردوسی باورمند به خرد و دانش نبوده و تشویق به اندوختن دانش و هنر نکرده است. فردوسی مانند خیام در اشعارش به کوتاهی زندگانی افسوس می‌خورد و بیان حیرانی می‌کند که انسان برای چه آمده‌است و کجا می‌رود و پس از این زندگی چه خواهد شد.

برای بزرگداشت مقام این شاعر و سخن‏‌سرای نامی، روز ۲۵ اردیبهشت هر سال به نام حکیم ابوالقاسم فردوسی نام‌گذاری شده است تا فرصتی فراهم شود که علاوه بر شناساندن این شخصیت بزرگ ادبی به اقشار مختلف مردم، زمینه‌ی حفظ این گنجینه و میراث غنی در همگان به وجود آید.

فردوسی

  “شاهنامه”  ابوالقاسم فردوسی یکی از پربهاترین آثار ادبی فارسی زبان است که همچون گوهر بی‌نظیری در گنجینه ادبیات جهان تا به امروز درخشش و تابندگی‌اش را از دست نداده است. فردوسی همچون ادیب و دانشمندی بلند مرتبه با خود و احساسات انسان‌دوستی خود به افکار مردم نگریسته است. اندیشه‌های نیک‌خواهی، نیکوکاری و انسان‌دوستی از دیرباز با اخلاق و سنن اجتماعی مردم ایران در آمیخته و در شاهنامه نیز با شیوه‌ای بسیار برجسته مطرح شده است. همین ویژگی دلیلی است بر آن که این اثر در سرتاسر جهان عمری جاوید یابد. از نظر فردوسی، نیکی دربرگیرنده‌ی تلاش صادقانه در جهت بهبود احوال مادی و معنوی مردم است. وی هر عملی را که در راستای این هدف باشد، نیک و جز آن را زشت و ناپسند می‌داند، در این راه و برای رسیدن به این مقصد باید به آموزش خرد پرداخت. ولی تنها این شناخت کافی نیست. در زندگی همواره باید دانش اندوخت و به خردانه عمل کرد. تنها نام نیک انسان او را در یادها جاوید نگه خواهد داشت:
جهان یادگار است و ما رفتنی                           به گیتی نماند به جز مردمی
به نام نکو گر بمیرم رواست                             مرا نام باید که تن مرگ راست
کجا شد فریدون و هوشنگ شاه                       که بودند با گنج و تخت و کلاه
برفتند و ما را سپردند جای                              جهان را چنین است آئین و رأی

تابلو برجسته فردوسی

خاکستری
مسی
برنز
سفید
طلایی
۲,۵۰۰,۰۰۰ تومان

تندیس آرش کمانگیر – کوچک

خاکستری
مسی
برنز
سفید
طلایی
۱۲۰,۰۰۰ تومان

تندیس خان سوم فردوسی

خاکستری
مسی
برنز
سفید
طلایی
۳۰۰,۰۰۰ تومان

تندیس خسرو شیرین فرهاد

خاکستری
مسی
برنز
سفید
طلایی
۲۹۰,۰۰۰ تومان

تندیس رستم و اسفندیار

خاکستری
مسی
برنز
سفید
طلایی
۴۲۰,۰۰۰ تومان

تندیس فردوسی ایستاده

خاکستری
مسی
برنز
سفید
طلایی
۱۵۵,۰۰۰ تومان

تندیس فردوسی نشسته

خاکستری
مسی
برنز
سفید
طلایی
۱۵۵,۰۰۰ تومان

تندیس کاوه آهنگر

خاکستری
مسی
برنز
سفید
طلایی
۲۶۰,۰۰۰ تومان

سردیس رستم دستان

برنز
سفید
۸۲,۰۰۰ تومان

سردیس شیرین

برنز
سفید
۵۵,۰۰۰ تومان

سردیس فردوسی

برنز
سفید
۵۵,۰۰۰ تومان

سردیس کاوه آهنگر

برنز
سفید
۵۵,۰۰۰ تومان